Lophophora

Uit DHPedia
Ga naar: navigatie, zoeken

Lophophora spp

Deze soort is de meest bekende en gebruikte geslacht van de vele bekende psychoactieve cacti. Dit geslacht was eerst bekend als Anhalonium, maar deze naam wordt niet meer gebruikt. Het bekendste familielid is zeker en vast de peyotecactus.

L. diffusa:

Dit is een heilige plant die in hoog aanzien staat bij vele Mexicaanse indianen. Het is een zeldzame en erg traag groeiende cactus die weinig voorkomt in het wild en spijtig genoeg bedreigd is. Een twee jaar oud wild exemplaar kan maar een 2-tal cm diameter hebben. Deze cactus is zacht, geel-groen van kleur en heeft een 15 cm lange wortel. De plant lijkt erg goed op lophophora williamsii (peyote). De plant bloeit in zijn derde levensjaar en krijgt wit-gele bloemen.

De cactus heeft geen stekels en verdedigt zichzelf door nauwelijks boven de grond uit te steken en erg bitter te zijn van smaak. Deze plant heeft enkel sporen van mescaline en veroorzaakt een droomachtige delerium met realistische hallucinaties die lijken op deze van Datura-alkaloïden door de aanwezigheid van tetrahydro-isoquinolines. Deze plant lijkt een vroege evolutie van Lophophora williamsii.

Werkzame stoffen: anhalinine, anhalonidine, hordenine, isopellotine, mescaline, N-methylmescaline, O-methylpellotine, pellotine.

L. echinata:

Werkzame stoffen: mescaline.

L. fricii:

Werkzame stoffen: mescaline, pellotine.

L. jourdaniana:

Werkzame stoffen: mescaline, pellotine.

L. lutea:

Deze plant lijkt sterk op Lophophora williamsii, behalve dat zijn ribben verdeeld zijn door windende groeven. De plant heeft dof-gele bloemen en kent zijn oorsprong in Mexico waar hij wijd en dun verspreid voorkomt. Deze cactus wordt soms geclassificeerd als Lophophora ziegleri.

Deze cactus houdt van volle zon en kan geen vorst verdragen. Hij groeit erg traag en groeit het best als ent.

L. williamsii (peyote):

Peyote werd het eerst beschreven in 1560 en is verreweg de meest gekende en gebruikte psychoactieve cactus. De plant heeft een wollige centrum en heeft geen stekels. De cactus is grijs-groen en bolvormig met een lange wortel. De plant komt voor in de aride gebieden van Centraal-Mexico tot Noord-Texas. De kroon meet tot 8 cm in diameter en is verdeeld in 5 tot 14 ronde, verticale ribben. Elk deel heeft bovenaan een knopje haren. Jongere planten starten met enkel 4 ribben, terwijl oudere planten tot 14 ribben hebben. Peyote zijn een van de weinige cacti die enkel stekels hebben wanneer ze zaailing zijn. Er zijn verschillende soorten L.williamsii, bv. caespitosa, decipiens, pentagona en texana. Deze cactus werd geclassificeerd als een bedreigde soort door de Mexicaanse regering in 1991. De planten bloeien met een of meer wit-roze bloemen die vanuit de top groeien en omgeven worden door lange haren. De vrucht is rood en bevat kleine zwarte zaden.

Sommige stammen, waaronder de Huichol erkennen twee soorten. De cactus Tzinouritehua-hikuri (Peyote van de God) is de grotere, erg bittere en meer potentere vorm. De Rhaitoumuanitari-hikuri (Peyote van van Godheid) is kleiner. Men denkt echter dat dit dezelfde soort is, maar op verschillende leeftijd.

Peyote is een van de meest trage planten die er bestaat, het duurt dertien jaar of meer vooraleer deze plant volwassen is. Oudere cacti bevatten meestal meer alkaloïden dan jongere planten. De oudste planten worden aanbeden door de indianen als Vader of Grootvader Peyote. Deze worden dikwijls gebruikt als amulet en kunnen meer dan 30 jaar oud zijn.

Er zijn meer dan zestig alkaloïden gevonden in deze plant die beschreven wordt als een kleine groene chemische fabriek. Deze cactus is bekend dat hij 56 nitrogenen bevat en 20 tyramine-achtige alkaloïden. Het mescalinegehalte varieert meestal van 3 tot 6 procent bij droog gewicht, met een gemiddelde van 4 procent. De meeste alkaloïden worden geclassificeerd als beta-phenethylamines zoals mescaline of tetrahydroisoquinolines zoals hordenine. Deze chemicaliën verschillen in structuur van LSD in het feit dat ze geen complete indoline-ring hebben. Het mescalinegehalte van de verse, niet gedroogde cactus is ongeveer 0,4 procent.

De cactus verspreid zich via zaden of scheuten. Deze cacti zullen wat koude tolereren zolang ze goed droog worden gedragen, ze zullen echter geen koude verdragen.

Werkzame stoffen: N-acetyl-3-methoxy-4,5-dimethoxyphenethylamine, alanine, anhalamine, anhalidine, anhalinine, anhalonidine (14% van het totaal aantal alkaloïden), anhalonine, anhalotine, 3,4-dihydroxy-5-methoxyphenethylamine, epinine, dopamine, 3,4-dimethoxyphenethylamine, N-acetylanhalamine, N-acetylanhalonine, N-formylanhalamine, N-formylanhalinine, N-formylanhalonidine, N-formylanhalonine, N-formyl-O-methylanhalonidine, N-formyl-3-methoxy-4,5-dimethoxyphenethylamine, glycine (8% van het totaal aantal alkaloïden), hordenine, 3-hydroxy-4,5-dimethoxyphenethylamine (1 tot 5% van het totaal aantal alkaloïden), isoanhalamine, isoanhalonidine, 3-hydroxy-4,5-dimethoxy-N-methylphenethylamine, isoanhalidine, isopellotine, lophophorine (5% van het totaal aantal alkaloïden), 3-hydroxy-4,5-dimethoxy-N,N-dimethoxyphenethylamine, lophorine, lophotine iodide, mescaline (30% van het totaal aantal alkaloïden), mescaline citrimide, mescaline malaimide, mescaline maleimide, mescaline succinimide, isocitrimide lactone mescaline , N-acetylmescaline, N-formylmescaline, N-methylmescaline, mescalotam, 3-methoxytyramine, 3-methoxy-N-methyltyramine, 3-methoxy-N,N-dimethyltyramine, O-methylanhalonidine, O-methylpeyoxylic acid, O-methylpeyoruvic acid, N-methyltyramine, pellotine (17% van het totaal aantal alkaloïden), peyoglunal, peyoglutam, peyonine, peyophorine, peyouvic acid, peyotine iodide, peyoxylic acid, tyramine.