Jump to content


Photo

3-MeO-PCPErvaringen gezocht?


  • Please log in to reply
19 replies to this topic

#1 Phlogiston

Phlogiston

    poelitie

  • Admin
  • PipPipPipPipPipPip
  • 6342 posts

Posted 27 December 2012 - 03:44 PM

Laatste tijd wat meer gaan lezen over 3-MeO-PCP en hoe meer ik lees hoe interessanter ik deze stof begin te vinden.
Maar hier op forum was er nog geen topic over. Wel een topic over 4-MeO-PCP en deze link naar BL over PCP analogen.

Volgende quote komt uit deze link;

3'-MeO-PCP
Report:
It possesses activity very similar to PCP. It also proves to have some agonist effect on opioid receptors. Nonetheless, generally I consider this not much different from PCP in quality as well after trying 10mg and 15mg of HCl salt.


Dit is wat Wikipedia er over heeft te melden: 3-MeO-PCP

De dosis schijnt ergens tussen de 5-15 mg te liggen voor zowel oraal als nasaal en de werkingsduur tussen de 4-5 uur voor de hoofdzakelijk effecten en een veel stuk langer voordat de baseline volledig bereikt is.
Wel schijnt dat bij de hogere doseringen (>20mg) er kans is op een mania, maar dat rond deze dosis ook de "P-hole" ligt.

Laatst heb ik een sample weten te bemachtigen van deze stof en wil deze binnenkort een kans geven, maar voordat ik dat ga doen, ben ik benieuwd of er hier iemand is met ervaring of extra info?? Alles is welkom..

Drugs against War



... R.I.P. Toasted ...


#2 Immad

Immad

    VVD'er

  • Super Moderator
  • PipPipPipPipPipPip
  • 2398 posts

Posted 28 December 2012 - 04:06 PM

Was FnB van bluelight niet catatonisch met een erg hoge hartslag geworden van 3-MeO-PCP? Of was dat de -PCE?

#3 Phlogiston

Phlogiston

    poelitie

  • Admin
  • PipPipPipPipPipPip
  • 6342 posts

Posted 28 December 2012 - 04:12 PM

Volgens mij was dat de PCE variant, maar wat ik ook begreep was dat deze stoffen een redelijk lange halfwaardetijd hebben en dat hij net iets te regelmatig met dit soort middel aan het experimenteren was. Dus persoonlijk vermoed ik dat een combinatie van die twee factoren hier de oorzaak van waren en niet specifiek 3-MeO-PCE (of 3-MeO-PCP).

Drugs against War



... R.I.P. Toasted ...


#4 Immad

Immad

    VVD'er

  • Super Moderator
  • PipPipPipPipPipPip
  • 2398 posts

Posted 28 December 2012 - 10:59 PM

Hmm, dat zou goed kunnen. Ik heb me nooit heel erg goed verdiept in dissociatieven, ze lijken niet echt mijn cup of tea te zijn.
In ieder geval wel iets om bij stil te staan, het heeft FnB z'n relatie gekost :P

#5 ladida

ladida

    Unmistakably Apparent

  • Donateurs '18
  • PipPipPip
  • 270 posts

Posted 08 January 2013 - 11:34 AM

Mijn interesse ligt ook niet bij dissocieren, alleen met K heb ik nog wel een 'lijntje' vanwege de antidepressieve effecten, waarbij de dosis laag genoeg is om niet in allerlei 'holes' te verzeilen in 's-mans gas- of vloeibare fase :acid:

Het interview met een zekere M. , gekopieerd van deze bron, een goeie lees met het kritisch puntje dat de effecten zo zijn beschreven dat het mijn nieuwsgierigheid aanwakkert. Nou licht mijn novelty-seeking centrum sneller op dan een onbezoedeld brein, maar wees gewaarschuwd!

Interview with a Ketamine Chemist
Or to Be More Precise, an Arylcyclohexylamine Chemist

By Hamilton Morris


p.1

There are medicinal chemists who work on an unseen side of the pharmaceutical industry. Like their legally sanctioned counterparts, they work to synthesize drugs they hope will produce therapeutic effects in their users. But they do not work with billion-dollar budgets or advertising agencies; doctors are not bribed to distribute their products with ergonomic pens or fine terrycloth beach towels. Their advertising comes solely from word of mouth and semicautionary articles like the one you are about to read.

The creation of these chemicals is an extraordinary feat of interdisciplinarity; often the pharmacologist, the chemist, the posologist, the toxicologist, and the experimental animal are all the same human being. This is the way drugs have been developed since the beginning of medical history—it is only in recent years that the practice of self-experimentation has become stigmatized, and accordingly these experimenters, like M., must remain shrouded in mystery.

M. is one of the most respected chemists in his underground field. Singlehandedly, he has popularized and discovered numerous novel drugs for gray-market distribution. His most recent investigation of ketamine and its chemical variations produced a new dissociative anesthetic named methoxetamine, which has recently made its way into the nostrils and anuses of lay experimenters worldwide. Methoxetamine is an exemplary product of rational drug discovery; each of its atoms is the result of arduous study and consideration, all created independently on a minuscule budget. But the success of drugs like methoxetamine does not entail great profits for their inventors. Indeed, it is they who wring their hands most over the unknown fate of the chemicals they conceive. Herein we shall explore the great bioethical quandary faced by the underground medicinal chemist.

Vice: How did your interest in the chemistry of dissociatives begin?

M.: Well, when I was a young boy, only 13, I was badly hurt in an IRA bombing in London. My left hand had to be amputated after the explosion, and I knew I’d lived through a psychological stress that most people cannot even conceive. I would definitely say this triggered my interest in altered states. When you lose a limb, especially when the limb is exposed to serious trauma before the loss, there is a significant chance you’ll be left with an agonizing phantom limb.

Right, treatment for phantom limb has been one of the great riddles of neuroscience. Have you tried Ramachandran’s mirror-box therapy?
Oh yes, I’ve read Phantoms in the Brain and tried an awful lot of things. It’s a complete bastard to treat. God knows how many drugs I’ve been prescribed. Antidepressants, anti-epileptics, muscle relaxants—none of them really worked. For the worst excesses of phantom-limb pain, traditional painkillers like opiates don’t even touch it. You might as well not even bother with them. I was prescribed high doses of pethidine [also known as Demerol] but returned the bottle to my doctor because it wasn’t doing me any good whatsoever. When I came back, my doctor was agog. He said, “Nobody returns pethidine!” The pain involved can be so bad as to effectively detach your mind from consensus reality. Without suitable analgesia I end up looking like a psychiatric inmate, just rocking backward and forward, unable to do anything, sometimes for more than a day. All that considered, anything that does work is an absolute godsend.

And what works?
I discovered a long time ago that ketamine and cannabinoids helped my phantom hand. I’m quite convinced these classes work by distorting body image so severely that you phase out triggers for the pain. I have experienced profound proprioceptive distortions after intramuscular PCP injection, as if my whole body were a proportional model of the sensory homunculus. But in a sense, what I feel is not hallucination or a distortion, I actually find dissociatives corrective, that is, they make the phantom disappear. This is not just an idiosyncratic response on my part; there are at least three articles published on the effectiveness of ketamine in treating phantom-limb pain. It’s dished out by British pain-management clinics for just that purpose in the form of a nauseatingly artificial lemon-flavored linctus. Needless to say, the whole lot of it gets squirted up the arse to bypass my taste buds, but even this has its drawbacks… like sticky, sugary bum cheeks!

Fascinating. I had never considered the possibility that ketamine’s therapeutic effect on phantom limb is psychogenic—like a proprioceptive antihallucination. Recently there was an experiment done with ketamine and the rubber-hand illusion. Subjects given a ketamine infusion could feel the rhythmic strokes of a motorized paintbrush on a rubber hand in their visual field, as if the rubber hand were their real hand. So ketamine can both remove and embody an illusory appendage. Your background is in mainstream pharmacology, studying phenmetrazine2 analogs, correct?
Yes, after receiving a bachelor’s degree in biochemistry I was working on my masters in neuropharmacology. I synthesized an array of phenmetrazine analogs and quantified their potency as anorectics. But in order to do these experiments, you’ve got to kill rats. They train you to use noble words like sacrifice, but truthfully they just get a lab technician to smash the rat’s head open, or cut it in half with a pair of scissors. My conscience couldn’t hack it. So I became a teacher.

You did what?
I taught neurobiology as part of my postgraduate degree. But then I transitioned from academia into the sort of independent research I’m doing now.

You were the first person to report on the effects of synthetic cannabinoids like JWH-018, long before Spice Gold, and the first to comment on desoxypipradrol, 1-ethynylcyclohexanol, 5-APB, and methoxetamine. You have your finger in many pies… so to speak.
After receiving my degree I was just talking to people with similar interests, and I got to know a lot of people who had their expertise on the organic-chemistry side of things. Often these people were looking for somebody from a pharmacology background to suggest promising drugs, and it all went from there. As far as my own synthetic chemistry goes, I hung up my Leibig condenser a long time ago due to police visits and galloping paranoia, and, most important, I promised my ex-partner I would leave that life behind before we got hitched. She is a clinical toxicologist so she knows all too well what kind of damages these reckless behaviors can incur.


1 I know you may look at an octosyllabic word and immediately be turned off by this entire exchange, but please don’t let the vocabulary boundary stop you. These concepts, at least on the level I’m discussing them, are pretty simple. Arylcyclohexylamines are a chemical class that features an aryl group attached to a cyclohexane ring. They comprise a pharmacologically diverse class of stimulants, opioids, and, most commonly, dissociatives like PCP and ketamine. They generally have a chemical backbone that looks like this:

2 Phenmetrazine is a bicyclic amphetamine analog that has become legendary since its clinical discontinuation. It’s the campfire lore of the psychostimulant aficionado and was the favored stimulant of John Lennon.


p.2

There is definitely a demand for pharmacologists who can suggest novel structures. Some research chemical vendors keep a group of PhDs on hand to act as advisers in the selection and synthesis of new drugs.
Well, I have been researching compounds and suggesting ones that would possibly be interesting to have synthesized for one company. I was participating in an investigation of the structure-activity relationships of a whole range of arylcyclohexylamines, along the same lines as Alexander Shulgin’s research group, and it was all going swimmingly. I was putting all my thinking into the aryl and amino substitutions of PCP and ketamine-like dissociatives, some of which are very, very promising.

Which ones specifically?
3-MeO-PCP and 3-MeO-PCE are simply incredible drugs. They have a true capacity for healing, as the 3-methoxy group infers µ-opioid receptor affinity3 and removes the manic pressure of thought that can make PCP quite a disturbing and unpleasant drug. With the 3-methoxys there is such incredible laughter and boundless sexual energy. 3-MeO-PCP produces an inner stillness as if all the leaky naggings of the subconscious are completely muted. At 15 mg I felt 3-MeO-PCP was possibly the most amazing drug I had ever consumed, and 3-MeO-PCE seemed to have the full capacity to be the next LSD. It’s a barrel of laughs, with none of the shambolic lurching of ketamine. I felt as if I was Peter Sellers as Inspector Clouseau in a world of desperately struggling Charlie Chaplins. I laughed until I had tears rolling down to my thighs! The arylcyclohexylamines have a tremendous therapeutic potential, but they have a great abuse potential as well.

Yes, it would seem methoxetamine has already been welcomed with open arms.

The methoxetamine molecule was something I had floating around in my head for about three years. I just knew it would really be something fantastic; it contains every necessary functional group to produce the perfect dissociative. I felt it would be like a stress-free version of ketamine. Eventually I found someone who was interested and made a small batch, and when I tested it… I was blown away. It doubtless has great potential as an antidepressant. A vendor took interest and synthesized a batch for public distribution, and it took off. Now there are all kinds of fake variations for sale, tiletamine4 analogs and whatnot. The popularity was not a surprise, but I was surprised by the willingness of Chinese laboratories to synthesize it. A few years ago Chinese labs would not produce arylcyclohexylamines under any circumstances. In China, those suspected of trafficking large quantities of ketamine are executed.

In Singapore, ketamine dealers face 15 strokes of a brine-soaked rattan cane to the bare buttocks… probably in addition to execution. Risky business. When you were working with these things you had a psychotic episode of some sort—what exactly happened?

I felt it was my responsibility to test these chemicals for toxicity in a large variety of doses. It is simply not ethical to give untested drugs to other people—it’s the equivalent of throwing an unknown substance into phase IV clinical trials. I was acutely aware these arylcyclohexylamines had the potential to become extremely popular drugs. For a period I was also using methoxetamine daily to treat my phantom-limb pain, and that had clouded my judgment. Lastly, I was in a difficult place because my beloved cat, Nesbitt, a pet I had all of my adult life, had just died. He was 22 years old and I knew it was coming but it really affected me badly. I was indulging in a lot of self-destructive behaviors without actually realizing it, so I tested a 50-mg intramuscular dose of 3-MeO-PCP, and, well, I ended up in what I have been told was a catatonic state.

The death of a beloved pet is always very difficult.

My partner came home and found me, or at least my mind, somewhere past Alpha Centauri. The first thing I remember is riding in an ambulance, being asked all sorts of questions by paramedics about what it was and how much I’d taken. In their opinion I was a fruit loop. As I later found out, they also thought I’d tried to commit suicide after finding some printed pages full of vitriolic rants in a drawer next to my computer. It took bloody ages for them to believe that the rants were written years ago as a form of therapy where you put down your feelings in writing in order to exorcise said feelings. It was three weeks before I convinced them I was not a suicidal maniac, but rather that I was a pharmacologist investigating the structure-activity relationship of 3-methoxylated arylcyclohexylamines… That was one they’d never heard before.

So why did they section you for three full weeks?

At first I was a bit, well, not quite totally with it because of the side effects of the drugs. Also I think they looked at the medical reports and saw PCP and thought, “Oh my God!” But during medication time they started to notice I was not behaving like the rest of the patients and eventually came to the conclusion that maybe there wasn’t that much wrong with me. I did feel a bit like Randle McMurphy. Let me tell you that if you ever think you’re going insane, try a fortnight in a secure psychiatric ward! I encountered real crazies there, which in comparison with, I’m just a tad eccentric.

And what happened when you were released?
That was the final straw for my partner, and she said she would not sit idly by and watch me self-destruct. When I came home she was gone, Nesbitt was still dead, and all of the arylcyclohexylamines I had been researching had been confiscated and destroyed.

That’s really terrible. Alexander Shulgin always felt that the dissociatives had no use as psychotherapeutic drugs, and John Lilly found that even when you think the effects of ketamine have worn off there is a lingering undercurrent of dissociation that prevents you from reaching baseline.
And despite the fact that I knew all of that, I still ignored what should have been indicators that I was slipping. The arylcyclohexylamines light up too many of the reward systems in the brain, with the dopamine-reuptake inhibition, the NMDA antagonism, and the µ-opioid affinity. They lend themselves to abuse and escape to fantasy. I used to find myself raving about chemicals I had only tried once or twice, saying they were Huxley’s soma or moksha, or Polidamma’s Nepenthe. I’ve come to realize that dissociatives have a really dark side to them that classic serotonergic psychedelics don’t.

Right. One methoxetamine user reported a dissociative-identity-disorder-esque psychotic episode. He impulsively fondled a stranger’s breasts, as if controlled by an external force. A nearly identical breast-fondling automatism was reported by John Lilly under the influence of ketamine. Perhaps the suppression of a breast-honking impulse is mediated by the NMDA receptor.

There’s a scientific study for you! We still have much to learn about the human brain.


3 The µ-opioid receptor is generally thought to initiate the euphoric, reinforcing effects of heroin and co. Recent work by J. V. Wallach on the pharmacology of 3-MeO-PCP has shown that it actually has insignificant affinity for the µ-opioid receptor, which suggests that methoxetamine is quite possibly an insignificant opioid as well. This is not to say methoxetamine is not addictive or pleasurable, simply that it probably produces said effects through a different pharmacological mechanism.

4 Tiletamine is the primary component in Telazol, a veterinary tranquilizer that is used to anesthetize polar bears, elk, and sea lions. Its effects are often described as “cold and clinical,” although that has not stopped a number of veterinarians from using it in great excess.


p.3

How would you advise people who experiment with methoxetamine to proceed?
If people had responsibility, that would be enough, but some people just don’t know the meaning of the word responsible and you see train wrecks happen all the time. There have already been methoxetamine hospitalizations from a few people who overdosed, and there was a suicidal girl who went to her mate’s flat, picked up a bag of unknown powder, and decided to kill herself with it, not knowing that it was methoxetamine. She wasn’t harmed, but it ended up in the papers. And you know, I’ve just recently seen in Sweden someone who intravenously injected methoxetamine and MDAI and died.

Wait, what was this?
Somebody in Sweden injected 100 mg of methoxetamine and 400 mg of MDAI.

And this person died?
Yeah, there were cardiac problems, and the person died. Just knowing that if it weren’t for my involvement, methoxetamine would have never reached the market. It leaves more than an awful taste in your mouth. You cannot help but feel like, “If I hadn’t opened my mouth in the first place, this never would have happened.” But people have contacted me to say thank you because methoxetamine helped them. I know some people have found relief from depression that nothing has ever touched before. Methoxetamine’s anti-depressant effect is immediate, and it lasts a bloody long time. It could banish an emotional blight on people’s lives, and it has a dose low enough that it should not harm the urinary bladder like ketamine. There is a big positive side to it, but when something negative like an overdose happens, you can’t help but feel like crap about the whole thing.

I asked the chemist David Nichols how he felt about the deaths and amputations related to 4-MTA and Bromo-Dragonfly and he said he was “deeply disturbed.”
You’ve got to be disturbed unless you have some psychotic trait in your personality. I just know I caused this: I am responsible for a human death. In a way, it’s the burden to bear for anyone who brings a drug to the market. I mean, think about thalidomide. It still gets used to treat leprosy, or Hansen’s disease I think it’s called now. I bet if the chemist Wilhelm Kunz is alive, he still has nightmares about all of the birth defects that occurred in the 60s no matter how much good it does for people with leprosy. Those are the things that feed nightmares.

You never know. The chemist Louis Fieser felt no guilt for the invention of napalm.
Yeah, but then again one percent of the population have psychotic personality disorders and they feel no empathy or guilt and they can do things like that. Just like I said with the postgrad research, killing the animals was too much for me to deal with.

You shouldn’t blame yourself; all technological innovations have the capacity to hurt people.
Well, it’s my good Catholic guilt. You can take the boy out of Catholicism but you can’t take the Catholicism out of the boy, and I just look for things to feel guilty about at times. You can take the boy out of 3-methoxylated-arylcyclohexylamines but you can’t take the 3-methoxylated-arylcyclohexylamines out of the boy, they say… Ay, let’s hope that’s not the case.

By Hamilton Morris 1 year ago


You can trust me, I'm dutch.

#6 kcirp

kcirp

    Silent one

  • Members
  • 13 posts

Posted 17 March 2014 - 05:08 PM

Kun je het ook roken?



#7 venom

venom

    Unmistakably Apparent

  • Members
  • PipPipPip
  • 227 posts

Posted 19 March 2014 - 12:12 PM

ik heb wel 3meo pcp gehad rond 10mg en vond het een erg vies gevoel.

Ketamine geeft je nog die speciale ervaring van de hole en pre-hole. Maar hier was ik compleet afgestompt geestelijk, ik begrijp ook echt niet dat mensen dit leuk vinden. Het voelde meer aan als een lage dosis ketamine waarbij je beetje gestoord bent in je denken en lichamelijke controle. Maar verder ging het ook niet en indien ik een dissociatief zou willen doen, moet er toch echt een psychedelische ervaring aan te pas komen zoals bij ketamine.

Daarom heb ik ook nooit begrepen dat mensen dit op raves enzo gebruiken :) maar ieder zijn ding natuurlijk.

Done en never to do again ;)



#8 hN3

hN3

    Certainly Active

  • Admin
  • PipPip
  • 184 posts

Posted 07 April 2014 - 04:03 PM

Ik had 100 mg liggen en gisteren deze es in porties verdeeld van omgerekend 8 mg, om dit in een later stadium te nemen. Ik heb het spul eerst verdund (en gekleurd waardoor ik ook zag dat er nog wat residu was overgebleven) en omdat ik het zonde vond om om te spoelen heb ik thee in dit bakje gegooid. Nou wat zou erin gezeten hebben, hooguit 2/4 mg. Anyway, ik ben hier best lang op gegaan, ik was goed uitgerust en had het vrij vroeg op de dag genomen, duurde vrij lang voordat het opkwam, denk wel een uur ofzo. Ik functioneerde nog best wel ok in het doen van mijn dagelijkse werkzaamheden maar voelde mij gedurende het grootste gedeelte van de dag toch wel een beetje buiten de realiteit staan zeg maar :) Een beetje als keta maar dan zonder het lichamelijke. Wat mij ook opviel is het visuele,. kleuren kwamen toch net iets harder aan en ik had moeite mij te focussen, alsof mijn bril opeens niet meer de goede sterkte had. Ik denk dat ik zeker 8 uur lang effecten heb gehad. Ben benieuwd als ik de volle mik neem, misschien toch een beetje voorzichtig doen!


Ronald Reagan
"I now have absolute proof that smoking even one marijuana cigarette is equal in brain damage to being on Bikini Island during an H-bomb blast."

#9 kcirp

kcirp

    Silent one

  • Members
  • 13 posts

Posted 08 April 2014 - 03:40 PM

ik heb tijdens de trip te lang op een plaats gelegen en nu heb ik een lamme arm; wel een interessante trip.



#10 Phlogiston

Phlogiston

    poelitie

  • Admin
  • PipPipPipPipPipPip
  • 6342 posts

Posted 09 April 2014 - 06:32 AM

Zou je iets specifieker kunnen zijn? Dit is een zeer onbekend middel, dus alle informatie en ervaringen zijn zeer waardevol.

 

Wat was je dosering, hoe heb je het genomen, etc...


Drugs against War



... R.I.P. Toasted ...


#11 kcirp

kcirp

    Silent one

  • Members
  • 13 posts

Posted 09 April 2014 - 12:40 PM

ik heb het gerookt en gesnoven maar schaam mij een beetje omdat ik te veel had genomen en in het ziekenhuis ben beland.

Maar mijn bloedwaardes zijn nu weer goed.

De trip zelf vond ik hemels ik doorzag alles en had hallucinaties heel complexe van technische en wiskundige aard.

Ik was er tijdens de trip van overtuigd dat ik in iemand anders' huis was herkende mijn eigen interieur niet meer.



#12 hN3

hN3

    Certainly Active

  • Admin
  • PipPip
  • 184 posts

Posted 10 April 2014 - 01:14 PM

Anyway, 3-meo-pcp is een SRI dus volgens het volgende schema

 

zmqaw.jpg


Ronald Reagan
"I now have absolute proof that smoking even one marijuana cigarette is equal in brain damage to being on Bikini Island during an H-bomb blast."

#13 Phlogiston

Phlogiston

    poelitie

  • Admin
  • PipPipPipPipPipPip
  • 6342 posts

Posted 10 April 2014 - 01:27 PM

@kcirp: Dat is inderdaad zeer vervelend. Hoop dat je er niks aan over hebt gehouden en een wijze les hebt geleerd.

Weet je nog hoeveel je hebt genomen?

 

@brokkie: Wat wil je daar mee zeggen? Dit stukje had beter in het MXE topic gepost kunnen worden, aangezien de affiniteit voor MXE in dezelfde range is voor NMDA en SERT, voor 3-MeO-PCP is het verschil dusdanig groot dat SERT alleen significant effect geeft bij de zeer hoge doseringen en daarom dus niet heel relevant.


Drugs against War



... R.I.P. Toasted ...


#14 Dreamtime

Dreamtime

    Threshold Activity

  • Members
  • Pip
  • 68 posts

Posted 28 April 2014 - 10:41 PM

Even een informatiebommetje droppen!

 

3-MeO-PCP is zoals gezegd een simpele PCP analoog. Hij is verkrijgbaar als het HCl zout en het HBr zout.  Wat je hiervan moet weten is dat 6mg van het HBr zout overeenkomt met 5mg van het HCl zout, dat het HBr zout erg moeilijk in weinig water oplost, en dat dit zich onder andere uit in dat mits gesnoven het HCl zout sneller werkt dan het HBr zout.  De poeders zijn wit met een zweempje bruinig erin, doet me een beetje aan tarwebloem denken. De smaak is matig bitter, zonder sterke verdovende of verkoelende werking op de tong.

 

3-MeO-PCP base (kun je maken van je dosis door voorzichtig droogkoken met een druppel zuivere huishoudammonia) kan heel voorzichtig gerookt worden, hetzij zoals DMT door puur vaporiseren, ofwel net als PCP door het op te lossen in wat ether of aceton en het dan in een kruid te laten trekken, voor PCP werd in de 70s doorgaans hiervoor peterselie gebruikt, waarna je het oplosmiddel laat verdampen. Het roken van het HCl zout is niet aan te raden, maar het roken van het HBr zout moet echt sterk afgeraden worden. Voordeel van roken is dat je al snel weet hoe high je zult worden en zo niet snel verrast wordt door een te sterk effect.

 

Naast gerookt kan 3-MeO-PCP geslikt, gesnoven en rectaal genomen worden, en daarnaast ook per injectie, maar injecteren is iets waar je je met RC's beter niet aan waagt.  Er is een hemelsbreed verschil tussen een farmaceutische spuitampul Ketamine of een poeder uit een drugslab.

 

Rectaal genomen is 3-MeO-PCP het sterkst, het effect is dissociatief verruimend, meer narcoseachtig en minder manisch, met de kortste werkingsduur. Het HCl zout is de beste vorm.

Gesnoven is 3-MeO-PCP wat minder sterk, maar het effect is meer manisch en "druggy", minder narcoseachtig en minder dissociatief verruimend. Ook hier is het HCl zout de beste vorm.

Oraal/Onder De Tong is 3-MeO-PCP het minst sterk, maar is dissociatief verruimender, narcoseachtiger en minder manisch dan gesnoven.  Hier zijn HCl, HBr en Base alle drie goed.

 

Roken, Oraal, Onder de tong, Snuiven en Rectaal hebben allemaal hun voorstanders en tegenstanders. Ikzelf prefereer om het oraal of rectaal te nemen (zie voor rectaal het bluelight topic over "plugging")

 

Bij normaal gebruik moet de dosis beschouwd worden als gelijk aan PCP, dus 3-15mg van het HCl zout waarbij 10mg soms aanleiding geeft tot overweldigende effecten. Ikzelf gebruik 5-10mg.

 

De duidelijkste curve heeft oraal gebruik op een lege maag:  Het middel kan voelbaar zijn na 10min, na een uur ben je flink onderweg en na ongeveer 2 uur ben je op de hoogte; na 4-6 uur neemt het af en de naeffecten houden de rest van de dag aan. Typisch is dat je in de eerste 2 uur nogal opgewonden/fokt bent ("manisch")  wat ikzelf nogal onprettig vind.  Na 2 uur klapt het effect om en wordt het dromerig en breekt er een plateau van serene kalmte aan, een relaxed vakantiegevoel, je denkt niet veel na maar gedachten die je hebt kunnen diepzinig zijn.

 

Nu wat belangrijke verschillen met methoxetamine en ketamine:

 

Deze drug moet je eigenlijk niet boosten. Neem één dosis, is die goed, prima, is die te laag, pech gehad. Ik zeg dit omdat dosissen van dit middel die je binnen enkele dagen na elkaar neemt kunnen exponentieel stapelen - de tweede dosis kan onverwacht sterker zijn dan je verwacht en een derde zou een ramp kunnen zijn. Mensen die als boostbeesten tekeer gaan hebben soms een of enkele weken nodig om weer zichzelf te zijn, net als met PCP.

 

Deze drug wordt meestal als lichter dan PCP ervaren, maar soms ook niet en dan kunnen er als je het in een club of festival zou gebruiken grote problemen komen. Je kunt verdoofd, dol of raar worden met politie of ambulance als gevolg.  Dit is dus geen drug om op een party te gebruiken, het beste is in de huiskamer met een vriend die lekker een blowtje rookt en je in de gaten houdt.

 

Methoxetamine is zwaarder dan ketamine, 3-MeO-PCP is zwaarder dan Methoxetamine en PCP spant de kroon. Onderschat dit middel niet, meestal is het een van de meest vredige dissociatieven, maar soms geeft zelfs een normale dosis je enorm op je sodemieter. Om deze reden raad ik je echt AF om hoger te doseren dan 15mg, als dat hard binnenkomt is het trouble genoeg.  Ga niet de Hole zoeken bij dit middel, die ligt voor de meeste mensen tussen 15-30mg maar je bent dan in een toestand dat je het spoor volledig bijster bent en vaak toch gewoon rondloopt.

 

3-MeO-PCP is echt een drug waarop je vaak higher bent dan je in de gaten hebt, je denkt dat het meevalt en dan als het effect afneemt merk je opeens hoever je wel niet onder invloed was.

 

3-MeO-PCP is voor de ervaren psychonaut met Ketamine of Methoxetamine ervaring, als beginner is het een te gecompliceerde drug. Hij komt het best tot zijn recht voor chillen met vrienden en meditatie.

 

 

Voor zover het informatiebommetje, ik hoop dat jullie er iets aan hebben!



#15 Franx

Franx

    Silent one

  • Members
  • 11 posts

Posted 25 March 2015 - 07:26 PM

KNIP

 

Voor zover het informatiebommetje, ik hoop dat jullie er iets aan hebben!

 

Bedankt voor deze wetenswaardigheden en wijsheden.

3-meo-pcp staat hier voor het eerst op het menu.


 

 

200


#16 Dendroaspis

Dendroaspis

    Unmistakably Apparent

  • Members
  • PipPipPip
  • 208 posts

Posted 28 June 2016 - 08:11 PM

Ik vroeg me af of er al nieuwe ervaringen zijn met die stofje?

Ik sta op het punt om er wat van te gaan bestellen namelijk.


Seek happiness~Have respect~Live art~Take challenges~Forge knowledge

#17 Phlogiston

Phlogiston

    poelitie

  • Admin
  • PipPipPipPipPipPip
  • 6342 posts

Posted 29 June 2016 - 08:01 PM

Mijn sample ligt nog steeds op me te wachten.

 

Om de een of andere reden blijf ik toch wat huiverig voor dit middel.


Drugs against War



... R.I.P. Toasted ...


#18 Dendroaspis

Dendroaspis

    Unmistakably Apparent

  • Members
  • PipPipPip
  • 208 posts

Posted 30 June 2016 - 09:19 PM

Mijne is besteld, zodra ik het getest heb schrijf ik een reportje.
Seek happiness~Have respect~Live art~Take challenges~Forge knowledge

#19 Phlogiston

Phlogiston

    poelitie

  • Admin
  • PipPipPipPipPipPip
  • 6342 posts

Posted 01 July 2016 - 07:48 AM

Wat voor een dosering heb je in gedachten?

Via welke route oraal/nasaal)?

Ben je van plan een sitter te hebben?

Drugs against War



... R.I.P. Toasted ...


#20 Dendroaspis

Dendroaspis

    Unmistakably Apparent

  • Members
  • PipPipPip
  • 208 posts

Posted 04 July 2016 - 12:24 PM

Nasaal 5mg met een sitter inderdaad.
Seek happiness~Have respect~Live art~Take challenges~Forge knowledge




0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users